كانون حمايت از خانواده جان باختگان و بازداشتي ها 10 بهمن 93: سازمان حقوق بشري بين المللي ديدبان حقوق بشر (هیومن رایتس واچ) در گزارش اخير خود كه به طور سالانه منتشر ميشود، نسبت به افزایش اعدامها و نقض فاحش حقوقبشر، نقض آزادی بیان، فشار بر فعالان مدنی و دستگیری معترضان به اسیدپاشی در دوره رياست جمهوري حسن روحانی ابراز نگرانی کرد و در اين باره چنين نوشت: ” با روی کارآمدن دولت روحانی چشم اندازهایی برای بهبود حقوقبشر و رعایت حقوق اقلیتها و فعالان در ایران به وجود آمد، اما با گذشت بیش از یک سال، اعدامها افزایش یافته و برخورد با فعالان مدنی شدت گرفته است
محسن کدیور: «در حوزه دینی انتقاد خط قرمز ندارد. هرکسی مجاز است از خدای من انتقاد کند. درحوزههای علمیه نیز از گذشته نبوت پیامبر را هم نقد میکردهاند. نمیتوان گفت نقد نکن. اگر مردی جواب نقد را بده.»
به دبنال سوءقصدهای خونین پاریس که به ترور ١٧تن از جمله ١٠روزنامهنگار هفته نامه “شارلی هبدو” انجامید، اتحادیه بینالمللی هومنیستی “جنبش بین المللی انسانگرایان «تلاش تازه ای را در جهت لغو مجازات کفرگویی» یا کفرگویان آغاز کرده است.این سازمان طرفدار آزادی اندیشه، خواستار لغو کلیه قوانین علیه کفرگویی است.
در تاریخ 15 ژانویه 2015، انجمن پزشکی جهانی طی نامه ای خطاب به سید علی خامنه ای رهبر ایران، خواستار آزادی فوری روحانی زندانی آقای سید حسین کاظمینی بروجردی شد که درحال گذراندن محکومیت 11 ساله خود است.
به گزارش خبر گذاری صدای مسیحیان ایران و به نقل از فعالین مسیحی داخل ایران وحید حکانی نوکیش مسیحی پس از گذراندن حدود سه سال حبس روز دوشنبه ۶ بهمن ماه ۱۳۹۳ از زندان شیراز آزاد شد وی در تمام طول مدت محکومیت خود با بیماری مواجه بود ،همچنین وی به علت نامعلوم بودن وضعیت خود و همچنین عدم موافقت با آزادی مشروط خود دو مرتبه دست به اعتصاب غذا زده بود .
منابع نزدیک به درویشهای گنابادی خبر دادهاند که دیوان عالی کشور، رأی صادره شده توسط دادگاه انقلاب شیراز در مورد هفت درویش گنابادی را عیناً تأیید کرده است.
از نیمه شب ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ که همراه با همسر روزنامه نگارش بازداشت شد تا ۱۲ مهر ۱۳۹۳ بیش از ۵ سال و ۴ ماه را در زندان سپری کرد و حالا که آزاد شده میگوید از آزادیاش خجالت میکشد. او از انسانهایی حرف میزند که “در زندان جا گذاشته، از زندانیانی که سیستم قضایی آنها را فراموش کرده، خانوادههایشان فراموششان کردهاند و خدا هم آنها را فراموش کرده”. از زندانیانی میگوید که “وقتی از خواب بیدار شدند نابینا شده بودند و یک هفته بعد یا مقابل چشمان سایر زندانیان جان باختند یا دچار آلزایمر شدهاند و هیچ کسی را نمیشناسند؛ از زندانیانی که بیش از ۱۰ سال است ملاقاتی ندارند و هیچ وکیلی حاضر نیست وکالت آنها را برعهده بگیرد.” زندانیانی که بهمن پس از آزادی، اولین بار از آنها نوشته است.