داگ باندو، عضو ارشد مؤسسه کیتو در گزارشی که به تازگی در وبسایت این مؤسسه منتشر شده، به بررسی وضعیت سرکوب اقلیتهای دینی و مذهبی در ایران میپردازد و میگوید با وجود فشارهای امنیتی، مسیحیت در ایران در حال رشد و گسترش است.
«محبت نیوز»- در گزارشی تحلیلی که به تازگی در وبسایت مؤسسه تحقیقاتی کِیتو منتشر شد، داگ باندو، عضو ارشد این اندیشکده آمریکایی طرفدار آزادی فردی، به بررسی وضعیت فزاینده سرکوب اقلیتهای دینی و مذهبی در ایران، به ویژه مسیحیان پرداخته است.
باندو در این گزارش تحت عنوان “سرکوب و رشد مسیحیت در ایران” ضمن اشاره به چهل و هفتمین سالگرد انقلاب اسلامی، نشان میدهد که چگونه جمهوری اسلامی با وجود کارزارهای بیامان خود علیه آزادی باور و اندیشه، با پدیده غیرمنتظره گسترش کلیساهای خانگی در کشور مواجه است.
باندو در تحلیل خود مینویسد که جمهوری اسلامی، که پس از سرنگونی حکومت شاه به قدرت رسید، رژیمی بیرحم را ایجاد کرده است. او وضعیت ایران را در کنار کشورهایی چون بلاروس، چین، روسیه و عربستان سعودی، در “قعر جدول آزادی” قرار میدهد و به گزارش «خانه آزادی» اشاره میکند که “قدرت نهایی در دستان رهبر کشور، آیتالله علی خامنهای، و نهادهای غیرمنتخب تحت کنترل اوست.” این نهادها، به گفته باندو، نقشی اساسی در “سرکوب مخالفان و محدود کردن آزادیهای مدنی” دارند.
داگ باندو ریشههای خصومت مرگبار تهران با مخالفان را در “عدم تمایل بنیادین این رژیم به پذیرش آزادی عقیده، به ویژه در ابعاد اخلاقی و معنوی” میداند. او یادآور میشود که در مقابل رویکرد محمد رضا شاه پهلوی که تا حد زیادی به اقلیتهای مذهبی آزادی داده بود ، رژیم اسلامی به دنبال “بدنام کردن و در نهایت ریشهکن کردن دیگر ادیان” است. او از قول محقق جان مکگلیون نقل میکند: “ارتداد – ترک اسلام – به جرمی با مجازات مرگ تبدیل شد. کلیساها غیرقانونی اعلام شدند، نوکیشان تحت پیگرد قرار گرفتند و کتاب مقدس فارسی به کالای قاچاق مبدل گشت.”
تشدید آزار و اذیت مسیحیان و احکام سنگین
مقاله تحلیلی باندو با استناد به یافتههای کمیسیون آزادی مذهبی بینالمللی ایالات متحده (USCIRF) در سال ۲۰۲۵، تأکید میکند که “شرایط آزادی مذهبی در ایران، به ویژه برای اقلیتهای مذهبی، دگر اندیشان دینی و زنان و دختران، همچنان وخیم است.” او به صراحت به مواردی چون شکنجه، محرومیت از مراقبتهای پزشکی، دستگیریهای خودسرانه و ناپدید شدنهای اجباری زندانیان مذهبی اشاره میکند.
به گفته داگ باندو، تمرکز حکومت بر مسائل مسیحیان به شدت افزایش یافته است. او به اظهارات مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر ایران، اشاره میکند که وضعیت مسیحیان را “موضوع نگرانی جدی” دانسته است. باندو همچنین بر اساس گزارش دیدهبان حقوق بشر، ارقام نگرانکنندهای را ارائه میدهد: “ایران آزار و اذیت مسیحیان را به طور قابل توجهی افزایش داده است؛ بهطوری که در سال گذشته (۲۰۲۵) ۹۶ نوکیش مسیحی به مجموع ۲۶۳ سال زندان محکوم شدهاند.
ممنوعیت زبان فارسی و پدیده کلیساخانگیها
نویسنده موسسه کاتو در گزارش خود تشریح میکند که چگونه مقامات ایرانی با هدف ممانعت از گسترش مسیحیت، “به نوکیشان اجازه نمیدهند در کلیساهای جوامع ارمنی و آشوری شرکت کنند.” علاوه بر این، خود این کلیساها نیز “از برگزاری مراسم به زبان فارسی – زبان ملی – منع شدهاند.” نتیجه این سیاستها، به گفته باندو، گسترش “کلیساهای خانگی” است که نوکیشان در آنجا به طور مخفیانه به عبادت میپردازند و همین امر آنها را هدف سرکوبها قرار میدهد.
این تحلیلگر آمریکایی در بخش تأملبرانگیزی از گزارش خود، به پدیده رشد مسیحیت در ایران اشاره میکند. او از قول مصطفی آکیول، همکار خود در موسسه کاتو، نقل میکند که “نشانههایی وجود دارد که تعداد زیادی از ایرانیان از خود اسلام نیز ناامید شدهاند و به صورت بیصدا و مخفیانه، در حال ترک این دین هستند. برخی به ادیان دیگر، مانند مسیحیت، میگروند.”
این روند به گفته باندو، همچنان ادامه دارد. او با استناد به نیما علیزاده، بنیانگذار «خدمات مکاشفه»، خاطرنشان میکند که “در دو دهه گذشته، ایران سریعترین رشد کلیسا را در جهان داشته است.” همچنین دکتر پویان تمیمی عرب، پدیدههای جامعهشناختی مشابهی را تأیید میکند و میگوید که “جوانترها از اسلام رویگردان میشوند و دین دیگری مانند مسیحیت را انتخاب میکنند.”
مقاومت زیرزمینی و امید به آینده
داگ باندو تأکید میکند که علیرغم تمام تلاشهای رژیم، “کلیساهای خانگی همچنان در حال گسترش است.” او میافزاید: “ایران اکنون یکی از سریعترین جوامع مسیحی در حال رشد در جهان را دارد. نه در کلیساهای جامع بزرگ، بلکه به صورت زیرزمینی و خانگی، بیسروصدا اما شتابان در حال گسترش است.” باندو خاطرنشان میکند که این رشد زیستبنیاد مسیحیت را “مقاومتر” کرده و سرکوبش را دشوار ساخته است. لیلا گیلبرت از موسسه هادسون نیز در گزارش خود به “شهادت محتاطانه اما مداوم” نوکیشان اشاره میکند که “دلیل تعداد فوقالعادهای از ایمانداران جدید ایرانی است.”
مجازاتی که پایان نمییابد
باندو در بخش پایانی مقاله خود، به مجازاتهای بیوقفه علیه اقلیتهای دینی و مذهبی اشاره میکند که حتی پس از آزادی از زندان نیز ادامه مییابد. او بر اساس گزارش چهار سازمان غیردولتی، به مواردی چون نظارت و آزار و اذیت، محرومیت از شغل و تحصیل، اتهامات جدید، کلاسهای اجباری بازآموزی اسلامی و مجازاتهای پسا-زندان نظیر تبعید داخلی، شلاق، جریمه و محرومیت از حقوق اجتماعی اشاره میکند.
در نهایت، داگ باندو نتیجهگیری میکند که “برای رژیم، اعتقاد یک ایرانی به چیزی غیر از دین تجویز شده، جرمی دائمی تلقی میشود.” او جمهوری اسلامی را در “نبردی علیه وجدان فردی ایرانیان” میبیند؛ نبردی که به عقیده او، “نمیتواند در آن پیروز شود.” باندو معتقد است این واقعیت که مسیحیت و دیگر ادیان در محیطی چنین خصمانه نه تنها به حیات خود ادامه میدهند، بلکه شکوفا میشوند، “امیدی بزرگ برای تمامی ایرانیان از هر دینی است.”
