طبق ماده ۷۹ قانون کار دولت جمهوری اسلامی ایران است که:
ترکیب نامبارک “کودک کار” رسمیت می یابد.
اشتغال کودکان زیر هجده سال به طور غیر مستقیم با اصل سیام قانون اساسی مخالفت دارد زیرا: طبق همین اصل، آموزش و پرورش تا پایان دوره متوسطه «۱۸سالگی» رایگان است، اما بنا برآمار رسمی به جز کودکان کاری که در کارگاهها و کارخانجات بطور رسمی کار می کنند، طبق آمارهای غیر رسمی و در سایه ساز و کارهای ناقص قانونی، بسیاری از کودکان زیر۱۵سال نیز ازحق تحصیل و بهرمندی از یک زندگی ساده بازمانده و درمعوض پیری زودرس، بیماری و ناتوانی قرار دارند. یا آمار کودکان کار که بین ۳ تا ۷ میلیون است، کودکان خیابانی هم که به طور رسمی کودک کار شناخته نمی شوند و داستان اسفناکتری دارند .
بگفته “محیا واحدی”، فعال حقوق کودک و دبیر سمینار تخصصی کودکان کار، میانگین سنی کودکان کار بین ۱۰ تا ۱۵ سال است اما “کودک کمتر از ۵ سال و حتی نوزادی که در آغوش مادر و به اجبار وارد چرخه کار میشود نیز وجود دارد“.
عبدالرضا رحمانی فضلی وزیر کشور در جلسه شورای اجتماعی که ۱۵ اردیبهشت ماه سال جاری با موضوع بررسی معضلات و مشکلات حاشیهنشینی برگزار شد، می گوید: تهران رتبه یک بزهکاری و جرم و جنایت را دارد، اما ایشان به امار کودکان کاری که مجبوربه بزهکاری میشوند، رابطه خشنونت با فقر، کودک آزاری، کودکان کولبر کم سن و سالی که گردنههای صعب العبور را بالا و پایین میکنند تا نانی به خانه برسانند و یا کودکان کار در کوره های آجرپزی، کودکان قالیباف، آهنگر، گلفروش و یا … که بدون بیمه و اضافه کار با هر گونه حمایت قانونی با
انواع خطرات جانی و حیثیتی دست و پنجه نرم می کنند. کوچکترین اشاره ای ندارند. ادامهی مطلب
