از نخستین ماههای پس از انقلاب ۱۳۵۷ تاکنون، دهها شهروند بهایی در زندانهای جمهوری اسلامی ایران اعدام شده یا در جریان بازداشت و حبس جان خود را از دست دادهاند.
در بسیاری از این پروندهها، گزارشها از محرومیت متهمان از دسترسی به وکیل، نبود دادرسی عادلانه و فقدان اطلاعات شفاف درباره روند رسیدگی قضایی حکایت دارد. در میان اعدامشدگان، زنان و مردان، زوجهای جوان، نوجوانان و سالمندان دیده میشوند؛ از دختری ۱۷ ساله تا پیرمردی ۹۰ ساله. همچنین مواردی از اعدامهای دستهجمعی شهروندان بهایی ثبت شده است. افزون بر این، گزارشهایی وجود دارد که نشان میدهد برخی از بازداشتشدگان بر اثر شکنجه یا شرایط حبس جان باختهاند، اما مرگ آنان بهعنوان «اعدام» اعلام شده است.
با وجود این سابقه، روایت برخی از این قربانیان کمتر در حافظه عمومی ثبت شده است. یکی از این روایتهای کمتر شنیدهشده، داستان «ایران رحیم پور» است که در سالهای جنگ ایران و عراق اعدام شد. پیش از اجرای حکم، فرزند تازه متولدشدهاش را از او گرفتند، ازدواجش را فسخ کردند و پس از اعدام او را در محلی نامعلوم به خاک سپردند.
منبع ایران وایر
