همزمان با گزارشها درباره رشد کلیساهای خانگی و افزایش گرایش به مسیحیت در ایران، منصور برجی، مدیر سازمان «ماده ۱۸»، از تشدید بازداشتها و برخوردهای قضایی علیه نوکیشان مسیحی خبر میدهد.
«محبت نیوز»- گزارشهای متعدد حاکی از آن است که سرکوب نوکیشان مسیحی در ایران طی ماههای اخیر بهشکل چشمگیری افزایش یافته است. جمهوری اسلامی با اعمال مجازاتهای سنگین، صدور احکام قضایی سختگیرانه و دستگیریهای گسترده، میکوشد از گسترش مسیحیت در کشور جلوگیری کند. با این حال، شواهد نشان میدهد که گرایش به مسیحیت در میان ایرانیان نه تنها متوقف نشده، بلکه همچنان رو به افزایش است.
بر اساس قوانین جمهوری اسلامی، تغییر دین از اسلام با مجازاتهای شدیدی همراه است که در برخی موارد میتواند به صدور حکم اعدام نیز منجر شود. این سیاستها بهطور خاص نوکیشان مسیحی را هدف قرار داده است؛ گروهی که در سالهای اخیر با فشارهای فزاینده امنیتی و قضایی روبهرو بودهاند.
همزمان، مسیحیت در ایران با استقبال روزافزون مواجه شده و در حال گسترش است. تشکیل «کلیساهای خانگی» در شهرها و مناطقی که پیشتر سابقهای در این زمینه نداشتهاند، نشانهای بارز از این روند است. این موضوع نگرانی جدی حاکمیت را برانگیخته و به تشدید برخوردهای امنیتی با نوکیشان مسیحی منجر شده است.
منصور برجی، مدیر سازمان «ماده ۱۸» که وضعیت آزادی دینی در ایران را رصد میکند، در گفتوگو با صدای آمریکا آمار احکام صادرشده علیه مسیحیان را نشانگر «شرایطی بسیار بحرانی» توصیف کرده است. احکام طولانیمدت زندان، محرومیتهای اجتماعی و فشارهای مستمر بر خانوادههای نوکیشان، تنها بخشی از این وضعیت نگرانکننده است.
آمار بازداشتها نیز روندی صعودی داشته است؛ بهطوریکه تعداد مسیحیان بازداشتشده از ۱۳۹ نفر در سال گذشته به ۱۸۳ نفر در سال جاری افزایش یافته که بیانگر تشدید سرکوبهاست. این دستگیریها اغلب بر پایه اتهاماتی صورت میگیرد که از منظر حقوقی فاقد وجاهت قانونی است.
فعالیتهای مذهبی مسالمتآمیز، از جمله داشتن کتاب مقدس، شرکت در جلسات دعا و برگزاری گردهماییهای خانگی، از دلایل اصلی بازداشت نوکیشان مسیحی عنوان شده است؛ اقداماتی که مصداق آشکار نقض آزادی دین و عقیده محسوب میشود. با وجود این فشارها، بسیاری از نوکیشان مسیحی ایرانی با شجاعت ایمان خود را حفظ کرده و تجربیاتشان را با دیگران به اشتراک میگذارند.
به باور ناظران، جمهوری اسلامی از رشد جامعه نوکیشان مسیحی و دیگر اقلیتهای دینی هراس دارد؛ هراسی که ریشه در نگرانی حاکمیت از تضعیف مشروعیت ایدئولوژیک و اجتماعی خود دارد. در این چارچوب، اتهامهایی مانند «جاسوسی» به ابزاری برای سرکوب این شهروندان تبدیل شده است؛ اتهامی که پیامدهای سنگین و گاه جبرانناپذیری برای آنان به همراه دارد.
با وجود این شرایط، بسیاری از تحلیلگران افزایش گرایش به مسیحیت و دیگر جریانهای فکری مستقل را بخشی از تحولات عمیق اجتماعی در ایران و نشانهای از تمایل گسترده مردم به آزادی، عدالت و دموکراسی میدانند؛ تحولاتی که علیرغم سرکوبهای شدید، همچنان در حال گسترش است.
