جامعه جهانی بهائی و دیده‌بان حقوق بشر: مقامات ایران سرکوب بهائیان را تشدید کرده‌اند

جامعه جهانی بهائی و دیده‌بان حقوق بشر در بیانیه‌ای مشترک اعلام کردند مقام‌های جمهوری اسلامی با صدور احکام سنگین زندان و مصادره اموال، سرکوب بهائیان را پس از جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل، شدت بخشیده‌اند.

به گفته این دو نهاد حقوق بشری در بیانیه مشترک چهارشنبه ۱۹ آذر، قوه قضاییه هم‌زمان با «تحریک عمومی به تبعیض و تبلیغ نفرت و انتشار اطلاعات نادرست» علیه این اقلیت مذهبی، آزار و تعقیب بهائیان را هدایت می‌کند.

بهار صبا، پژوهشگر ارشد ایران در دیده‌بان حقوق بشر، گفت: «مقامات ایران به نحوی بی‌امان مشغول آزار و تعقیب بهائی‌ها هستند و آن‌ها را صرفا به‌خاطر باورهای مذهبی‌شان از اساسی‌ترین حقوق انسانی خود محروم می‌کنند که مصداق جنایتی ادامه‌دار علیه بشریت محسوب می‌شود.»

او افزود: «هیچ بخشی از زندگی بهائیان در ایران نیست که متاثر از نقض جدی حقوق و جرایم تحت حقوق بین‌الملل نباشد.»

هفتم آذر نیز پارلمان اروپا با صدور قطعنامه‌ای، سرکوب سیستماتیک و تشدید آزار جامعه بهائیان در ایران را محکوم کرد و از جمهوری اسلامی خواست به دهه‌ها تبعیض ساختاری پایان دهد، زندانیان بهائی را آزاد کند و اموال مصادره‌شده این شهروندان را بازگرداند.

وثاق سنائی، یکی از سخنگوهای جامعه جهانی بهائی، در مصاحبه با ایران‌اینترنشنال گفت: «این قطعنامه بر عملکرد ضد حقوق بشری جمهوری اسلامی، به‌ویژه در قبال جامعه بهائی، تاکید کرده است.»

ثبت بیش از ۷۵۰ مورد آزار و تعقیب بهائیان

در بخش دیگری از بیانیه مشترک جامعه جهانی بهائی و دیده‌بان حقوق بشر آمده است که جامعه جهانی بهائی از تیر تا آبان سال جاری بیش از ۷۵۰ اقدام آزار و تعقیب در اقصی نقاط ایران را مستند کرده که سه برابر میزان ثبت‌شده در همین بازه زمانی در سال ۱۴۰۳ است.

این موارد شامل بیش از ۲۰۰ یورش به منازل و کسب‌وکارها و در پی آن بازجویی منجر به بازداشت و دستگیری حداقل ۱۱۰ شهروند بهائی می‌شود.

دادگاه‌های انقلاب برای بیش از ۱۰۰ شهروند بهائی جلسه رسیدگی برگزار و احکامی جدید بین دو تا ۱۰ سال زندان علیه بهائیان صادر کردند.

همچنین در این دوره حداقل ۴۵ بهائی برای شروع گذراندن حکم زندان خود احضار شدند. در میان افراد زندانی‌شده، مادرانی هستند که از کودکان خردسالشان جدا شده‌اند.

سیمین فهندژ، نماینده جامعه جهانی بهائی در سازمان ملل در ژنو گفت: «نظامی قضایی که باید عدالت و بی‌طرفی در پیش گیرد و پناهگاهی در برابر سرکوب باشد، در عوض، به شکل سلاحی برای آزار و تعقیب بهائیان، دگراندیشان و دیگر اقلیت‌های مذهبی و اتنیکی در ایران ایفای نقش می‌کند.»